Για πολλούς ανθρώπους που έχουν διαγνωστεί με στεφανιαία νόσο, η λέξη «άσκηση» μπορεί να προκαλεί φόβο.
«Μήπως κουραστώ; Mήπως πιεστεί η καρδιά μου; Tι είδους άσκηση είναι ασφαλής για μένα;» Αυτές οι ερωτήσεις είναι απόλυτα φυσιολογικές. Η καρδιά, όμως, όπως και οι μύες μας, χρειάζεται σωστή, ελεγχόμενη και εξατομικευμένη κίνηση. Δεν χρειάζεται υπερβολή. Χρειάζεται καθοδήγηση.
Μια πρόσφατη τυχαιοποιημένη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Respiratory Medicine εξέτασε ακριβώς αυτό: ποια μορφή αερόβιας άσκησης βοηθά περισσότερο άτομα με σταθερή στεφανιαία νόσο, η συνεχής ή η διαλειμματική;
Τι είναι η στεφανιαία νόσος;
Η στεφανιαία νόσος εμφανίζεται όταν οι αρτηρίες που τροφοδοτούν την καρδιά με αίμα στενεύουν ή επιβαρύνονται, συνήθως λόγω αθηρωματικής πλάκας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα όπως πόνο ή βάρος στο στήθος, εύκολη κόπωση, δύσπνοια ή μειωμένη αντοχή στην καθημερινότητα. Η θεραπεία δεν περιορίζεται μόνο στα φάρμακα ή στις επεμβάσεις. Η αλλαγή τρόπου ζωής και η οργανωμένη καρδιακή αποκατάσταση παίζουν σημαντικό ρόλο στη συνολική πορεία του ασθενούς.
Τι έδειξε η μελέτη
Στη συγκεκριμένη μελέτη συμμετείχαν 40 άτομα με κλινικά σταθερή στεφανιαία νόσο. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες:
Η πρώτη ομάδα ακολούθησε διαλειμματική αερόβια άσκηση, δηλαδή περιόδους άσκησης με εναλλαγές έντασης και φάσεις πιο ήπιας προσπάθειας. Η δεύτερη ομάδα ακολούθησε συνεχή αερόβια άσκηση, δηλαδή άσκηση σε πιο σταθερό ρυθμό. Το πρόγραμμα διήρκησε 6 εβδομάδες. Οι ερευνητές αξιολόγησαν την αντοχή των συμμετεχόντων με το τεστ βάδισης 6 λεπτών και την ποιότητα ζωής τους με το ερωτηματολόγιο SF-36.
Το πιο ενθαρρυντικό εύρημα ήταν ότι και οι δύο μορφές άσκησης βοήθησαν. Οι συμμετέχοντες βελτίωσαν την ικανότητά τους να ασκούνται και ανέφεραν καλύτερη ποιότητα ζωής μετά το πρόγραμμα.
Ωστόσο, η διαλειμματική αερόβια άσκηση φάνηκε να έχει μεγαλύτερο όφελος σε ορισμένα σημεία, όπως καλύτερη απόδοση στο τεστ βάδισης 6 λεπτών, μεγαλύτερη διάρκεια στην άσκηση, βελτίωση σε επιλεγμένους τομείς της ποιότητας ζωής, όπως η σωματική λειτουργικότητα και η γενική αίσθηση υγείας.
Με απλά λόγια, οι ασθενείς όχι μόνο περπατούσαν καλύτερα, αλλά ένιωθαν και πιο λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους.
Ποια μορφή άσκησης είναι καλύτερη;
Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους. Η μελέτη δείχνει ότι η διαλειμματική αερόβια άσκηση μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερα οφέλη σε ορισμένες παραμέτρους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συνεχής άσκηση δεν αξίζει. Αντίθετα, και οι δύο μορφές βελτίωσαν την αντοχή και την ποιότητα ζωής. Για έναν ασθενή που ξεκινά από χαμηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης, η συνεχής ήπια άσκηση μπορεί να είναι πιο εύκολη και ασφαλής στην αρχή. Για άλλους, ένα προσεκτικά σχεδιασμένο διαλειμματικό πρόγραμμα μπορεί να δώσει καλύτερη πρόοδο.
Τι πρέπει να προσέχει ο ασθενής;
Κανένας ασθενής με στεφανιαία νόσο δεν πρέπει να ξεκινά έντονο πρόγραμμα άσκησης χωρίς να έχει προηγηθεί καρδιολογική εκτίμηση.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν υπάρχουν, πρόσφατο καρδιακό επεισόδιο, πόνος στο στήθος, δύσπνοια στην ηρεμία ή στην ελάχιστη προσπάθεια, αρρυθμίες, ανεξήγητη ζάλη ή λιποθυμικά επεισόδια, ασταθής πίεση. Η άσκηση είναι πολύτιμη, αλλά πρέπει να είναι σωστά δομημένη.
Η καρδιά ωφελείται από την κίνηση, όταν η κίνηση γίνεται με ασφάλεια, συνέπεια και καθοδήγηση. Η διαλειμματική αερόβια άσκηση φαίνεται να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καρδιακή αποκατάσταση, καθώς μπορεί να βελτιώσει περισσότερο την αντοχή και κάποιες πτυχές της ποιότητας ζωής. Όμως η καλύτερη άσκηση είναι αυτή που ταιριάζει στον άνθρωπο, στην πάθησή του, στις δυνατότητές του και στους στόχους του. Γιατί τελικά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να ζούμε περισσότερο.
Είναι να ζούμε καλύτερα, με περισσότερη δύναμη, ασφάλεια και αυτοπεποίθηση.
Πηγή: Yalcin, G., & Mutluay, F. (2026). The effect of interval and continuous aerobic training on exercise capacity and health-related quality of life in people with coronary artery DISEASE: A randomized controlled trial. Respiratory medicine, 252, 108634. https://doi.org/10.1016/j.rmed.2026.108634
