Η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, το φύλο και η χώρα διαμονής φαίνεται να επηρεάζουν σημαντικά το πώς και γιατί οι άνθρωποι κινούνται
Η σωματική αδράνεια αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Medicine, σχεδόν ένας στους τρεις ενήλικες παγκοσμίως δεν πληροί τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για σωματική δραστηριότητα. Για τους ενήλικες, οι συστάσεις αφορούν 150–300 λεπτά μέτριας έως έντονης αερόβιας δραστηριότητας την εβδομάδα.
Οι ερευνητές θέλησαν να εξετάσουν κάτι που συχνά χάνεται όταν μιλάμε απλώς για το αν κάποιος ασκείται αρκετά: από πού προέρχεται η σωματική δραστηριότητα; Ανέλυσαν εθνικά αντιπροσωπευτικά δεδομένα του WHO STEPS από 68 χώρες και τη χώρισαν σε τρεις κατηγορίες: δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο, στις μετακινήσεις και στην εργασία. Τα δεδομένα αφορούν την περίοδο 2008–2019.
Η εικόνα που προκύπτει είναι πιο σύνθετη από όσο δείχνει ένας συνολικός αριθμός. Στις χώρες υψηλού εισοδήματος η σωματική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο ήταν συχνότερη, ενώ στις χώρες χαμηλότερου εισοδήματος μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητας προερχόταν από την εργασία και τις μετακινήσεις. Η διαφορά μεταξύ χωρών υψηλού και χαμηλού εισοδήματος έφτασε τις 40,3 ποσοστιαίες μονάδες για τη δραστηριότητα στις μετακινήσεις και τις 30,1 μονάδες για τη δραστηριότητα στην εργασία.
Παρόμοιες ανισότητες καταγράφηκαν και μεταξύ ανδρών και γυναικών. Στον ελεύθερο χρόνο, η συμμετοχή των γυναικών που πληρούσαν τις συστάσεις ήταν κατά περίπου 15 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερη από εκείνη των ανδρών.
Το εύρημα έχει σημασία γιατί δεν είναι κάθε σωματική δραστηριότητα αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής. Για αρκετούς ανθρώπους, η κίνηση αποτελεί αναγκαιότητα, όπως για να πάνε στη δουλειά τους ή να μετακινηθούν καθημερινά. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές δημόσιας υγείας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη και τις συνθήκες μέσα στις οποίες πραγματοποιείται η δραστηριότητα, ιδιαίτερα όταν αυτές είναι μη ασφαλείς ή επιβαρυντικές.
Η μελέτη συνδέει επίσης τη σωματική δραστηριότητα με ευρύτερα οφέλη για την υγεία, πέρα από την παχυσαρκία και τα καρδιομεταβολικά νοσήματα, συμπεριλαμβανομένης της ψυχικής υγείας, του καρκίνου και ορισμένων λοιμωδών νοσημάτων.
Οι περιορισμοί: τα δεδομένα για τη σωματική δραστηριότητα ήταν αυτοαναφερόμενα και μπορεί να την υπερεκτιμούν. Επίσης, τα δεδομένα συλλέχθηκαν πριν από την πανδημία COVID-19.
Πηγή: Salvo, D., Crochemore-Silva, I., Wendt, A., Tarp, J., Shiroma, E. J., Simpson, R. J., Lee, I. M., Ekelund, U., Cerin, E., Keita, Y., Bauman, A., Hallal, P. C., Ramirez Varela, A., Pratt, M., Reis, R., Hinckson, E., Ding, D., Kohl, H. W., 3rd, & Sallis, J. (2026). Physical activity for public health in the 21st century. Nature medicine, 32(4), 1479–1489. https://doi.org/10.1038/s41591-026-04237-5
